چند سال پیش برای فیلمبرداری فیلم سینمایی" بهشت جای دیگری است" در یکی از روستاهای دور افتاده ایرانشهر بودیم.. که با موضوع "زن طلاق" آشنا شدم و اینکه اگر مرد بلوچی "قسم زن طلاق" بخورد و به وعده خود عمل نکند زن اش به او حرام می شود و از یکدیگر جدا می شوند..این موضوع اعصابم را در هم کوبید..حتی خود بلوچ ها از بودن چنین قانون نانوشته ای خرسند نبودند.. اما به هر حال زیاد پیش می آمد که قسم زن طلاق بخورند! کمتر خانواده ای بود که تجربه زن طلاق را در بستگان دور و نزدیک خود نداشته باشد.

یکی از دوستانم به من گفت تصورش را بکن.. آن زن بعد از مدت ها باردار شده باشد.. این تصور موقعیت بسیار دراماتیکی را برایم ترسیم کرد.. چند سالی با موضوع کلنجار می رفتم تا اینکه بالاخره حاصل آن فیلمنامه خامی شد که به سختی توانستم شبکه را برای ساخت آن متقاعد کنم.. برای تحقیق و نگارش بارها و بارها به منطقه بلوچستان سفر کردم اما هنوز متن خودم را راضی نکرده بود.. تا اینکه در یکی از این سفرها در روستای قلعه نو در طوفان شن گیر کردم..و اتفاقی که می خواستم در فیلمنامه افتاد.. بادهای 120 روزه .. به عنوان شخصیت و مضمون وارد فیلمنامه شد.. و نگارش فیلمنامه آغاز گردید.



آرزوی هر هنرمندی است که فیلم اش دیده شود.. خصوصا وقتی با یک جمع کار کرده ای .. دست اندرکارانی که هر یک سهمی در ساخت و پرداخت فیلم داشته اند.
دیروز در برج میلاد، دیدم نمایش فیلم ما را برای بعد از مراسم اختتامیه گذاشته اند.. نمایش فیلم در برج میلاد اهمیت زیادی دارد چون اغلب منتقدین و اهالی رسانه آنجا هستند.. رفتم تا اعتراضی بکنم.. اما مثل بچه دبستانی ها با یکی از مدیران ارشد جشنواره با تمسخر رو برو شدم.. ناراحت اتاق اش را ترک کردم و رفتم سراغ خبرنگاری سینمایی درد دلم را آنجا گفتم کمی آرام شدم و رفتم دنبال کارم.. من که چیز زیادی نخواسته بودم.. اینکه فیلم ام را ببیند.. در همه جای دنیا فیلم اولی ها را جدی تر می گیرند شاید به این خاطر که ممکن است با استعداد جدیدی روبرو شده باشند.. من که ادعایی ندارم اما حق دارم بخواهم فیلم ام را قبل از پایان جشنواره ببینند.. حال آنکه فیلم یوسف که خارج از مسابقه است در وقت خوبی پخش می شود و بعضی از فیلم ها چندین اکران دارد..بالاخره ما هم خدایی داریم.



جشنواره فیلم فجر برایم اهمیت دارد و ندارد اهمیت دارد چون متاسفانه اغلب مدیران فرهنگی که قرار است کارما را ارزیابی کنند داری درک سینمایی و زیبایی شناسانه ای نیستند تا خودشان تصمیم بگیرند پس منتظر می مانند ببینند دیگران درباره فیلم چه می گویند و اهمیت ندارد چون اصلا سینما در ایران مقوله جدیی نیست..همه چیز شوخی و بر اساس روابط پیچیده غیر آکادمیک و سیاسی است.. اغلب نقدها از قبل آماده شده و پول اش را از صاحبان فیلم ها گرفته اند.. قرار است عده ای به زمین گرم بخورند و از عده ای تجلیل بشود.. آنچه جایش خالی است نگاه و داوری منصفانه و بدون غرض ورزی و حسادت است..کارت هایی که برای نظر خواهی تماشاگران قرار است توزیع شود در هیچ کدام از سانس های فیلم وقت بودن توزیع نشد.. چون قرار نیست ما داخل لیل و نهار شویم.

نمی دانم چه اتفاقی برای فیلم بیفتد شاید هم از آن استقبال بشود.. اما اهمیتی نمی دهم.. من نتیجه ام را در سالن نمایش فیلم گرفته ام.. 4 بار با تماشاچیان فیلم آن را تماشا کرده ام و می دانم اشکالات کار کجاست.. و نقاط قوت اش را شناخته ام.. فیلم وقت بودن هیچ عنوان دهن پر کنی ندارد.. آدم های خوش خط و خال، نقد اجتمایی و لوده بازی هم ندارد.. دلیلی ندارد که برای تماشایش سر و دست بشکنند.. اما تماشاچی را با خود همراه می کند.. و تا آخر در سالن نگه می دارد چون با یک موقعیت انسانی بسیار مشکل مواجه می شود.. امیدوارم تماشاچیان با رضایت خاطر بروند.