هفته نامه صبح زاهدان » تگ هاي مطالب » دوست پسر
منوي اصلي
صفحه اصلي عضويت در سايت
آمار سايت قوانين سايت
آخرين مطلب تماس با ما
 
جستجوي پيشرفته
موضوعات
 طنز (8)
 هنر (9)
 خبرها (24)
 آرشیو (7)
 ورزشی (5)
 تکنولوژی (9)
 تحلیل سیاسی (11)
نظرسنجي
اگر با ماشین زمان شما را به عقب برگردانیم؛ به چه کسی رای می دهید؟

احمدی نژاد × محمود
رضایی × محسن
کروبی × مهدی
موسوی × میرحسین
سفید × رای نمی دهم

آرشيو مطالب
» اسفند 1388 (37)
» بهمن 1388 (34)
» دي 1388 (3)
پربازديدترين مطالب
تگ هاي مطالب
, استقلال, اعتیاد, اقتصاد, بازداشت کروبی, بامری, برنامه کودک, ترنس, تعویض لباس, جنبش سبز, جوان, خانه عفاف, خیابانی, دو جنسه, دوست پسر, ریگی, سرقت, سلامت, سوءاستفاده‌ی جنسی, شلیک گلوله, شهید علی مزاری, عشق, علی دایی, عکس هدیه تهرانی, فاحشه, فروش قطعات, مالک زاهدان, مرغ, مرفین, مستی, مسجد حضرت علی (ع) زاهدان, مونث, هفته نامه صبح زاهدان, هفته وحدت, وکیل, پاشیدن, پهلوی, کارشناسی ارشد, کروبی, گزارشگر ورزشی
جدیدترین ها
 
 

نحوه نمايش مطالب: تاريخ | امتياز | بازديدها | نظرات | الفبايي

طنز : پای دردل یک دانشجوی دختر در هاروارد
 
دوستم به من میگه فاحشه! باور کنید من حتی دوست پسر هم ندارم از سپتامبر پارسال فقط دو بار با یک پسر قرار ملاقات گذاشتم ولی این با میانگین رایج در دانشگاه هاروارد خیلی زیاد محسوب می شود چون در اینجا دانشجویان به ندرت شریک جنسی دارند بنابراین رفتار من شبیه فاحشه ها می مونه. آماری که از یکی از کلاس ها گرفته شده نشان داده است که ۵۲ درصد دانشجویان در طول ۴ سال هیچ شریکی نداشته یا فقط با یک نفر رابطه داشته اند شاید دلیل این امر شلوغی بیش از حد برنامه کاری دانشجویان باشد.

No Sex and the Ivy

My friend called me a slut. “A hot slut! A classy slut!” she quickly qualified when she saw my death glare

I had to wonder how exactly my behavior qualified me as a slut. I don’t have a boyfriend or anything remotely resembling one. I’ve had a handful of intimate encounters and two dates since September. But next to the average Harvard student, I may indeed look slut-like. We frequently bewail our unwilling celibacy and lament the non-existence of our dating culture. Next to the average Boston University, Georgetown, or University of Arizona student, however, this behavior may look positively prudish. Regardless of how I rank overall, the fact remains that we, the students of Harvard, seem to have forgotten that we create our own social and sexual culture, and have no one to blame for it but ourselves

The complaint that Harvard is a barren wasteland of sexual destitution is not without merit. According to a Crimson survey of the class of 2009, in their four years at Harvard, 52 percent of the students had one or zero sexual partners, and only 28 percent had even one dating partner. Add these statistics to the blogs, studies, and numerous recent articles about how Harvard students can’t get any, and you can’t help but feel bad about your sex life. Harvardfml and d-hall gossip don’t help either

Luckily, the illusion that everyone else is having more sex than you is not specific to Harvard, so if your neighbor’s all-too-audible Saturday morning romps have got you feeling blue, take heart. “Go Ask Alice!”—Columbia University’s Dear Abby-equivalent—reports that the majority of polled college students also had zero or one sexual partners in a given year, while believing that their peers were having three times as much sex as they were. Other revealing statistics include that 31 percent of U.S. college women are still virgins at graduation and that college male sexual activity is down from 2.1 partners in 2001 to 1.6 partners in 2006

These stats are comforting until you realize that Harvard is still only at or below the mean. This perhaps indicates that Harvard is indeed a barren wasteland of sexual destitution. Why? “Because you all are so dang hard to get a hold of!” quipped my MIT friend. It’s true. He and I spent two weeks trying to find a time simply to get coffee. Every cancellation and re-schedule had been my fault, because of lab, section, rehearsal, or work. This type of social avoidance and excuse making is distressingly common in our college’s culture. As has been pointed out in all those “Harvard-doesn’t-have-sex” articles, every Harvard student is chronically over-scheduled. What they don’t point out is that we are over-scheduled of our own volition. Everyone puts their work first, believing that in the long run, an on-time Gov 20 paper will be more beneficial than a potentially-awkward date with last Saturday’s hook-up. This generates a society of isolated academia, and we lose sight of the fact that one year from now, that paper’s grade will mean nothing. And that date may have been the start of something really special

Our social lives and our academic success don’t have to be mutually exclusive, but we have chosen to make it so. Eventually, we’re going to have to realize that it’s okay to postpone finishing that CS 50 problem set in favor of actually going on a date with our boy/girlfriends. That it’s actually normal to not stay in and study on a Saturday night. And how do you know that a date with Saturday’s hook-up will be awkward? You won’t until you give it a try


Maya E. Shwayder ’10-’11, a Crimson editorial writer, is a psychology concentrator in Pforzheimer House
 
 
نظرات (6)   ادامه مطلب
 
 
تکنولوژی : آیا می دانید مغز انسان چند نفر دوست را می پذیرد
 
"اعتیاد به دوست" روی شبکه های اجتماعی امروزه به یک نگرانی بزرگ تبدیل شده است. این درحالی است که نتایج تحقیقات محققان دانشگاه آکسفورد نشان می دهد که فضای "نئوکورتکس" مغز برای دوست یابی از یک محدودیت برخوردار است و قادر نیست که بیش از 150 دوست را برای خود تعریف کند.

نئوکورتکس مسئول پردازش افکار آگاهانه و زبان است و توانایی ایجاد تماس این فضای مغزی با دیگران تنها برابر با 150 نفر است. بنابراین بهتر است که این محدودیت به جای آنکه صرف افراد ناشناس شود برای دوستی با آشنایان مورد استفاده قرار گیرد.

این محققان در این خصوص اظهار داشتند: "در کل، دنیای اجتماعی ما بسیار کوچک است حتی اگر اینترنت امکان وسیع کردن این دنیا را از طریق ارسال کارت پستالهای مجازی برای هزار و 500 دوست اینترنتی فراهم کند باز تنها 150 دوست واقعا می توانند در ذهن یک فرد بگنجند."


به طور خلاصه یک شخصیت مجازی (آواتار) همان ابعاد یک فرد در پوست و استخوان را دارد چرا که این مغز است که باید هر دو دنیای مجازی و واقعی را شکل دهد و از آنجا که تواناییهای مغز به ساختار فیزیکی آن محدود می شود بنابراین دوست یابی بیش از حد در یک دنیای مجازی بی فایده است.

این محققان انگلیسی به منظور دستیابی به این نتایج، ترافیک آنلاین کسی که هزاران تماس مجازی بر روی شبکه های اجتماعی دارد را با کسی که تماسهایش به چند صد دوست محدود می شود مقایسه کردند. نتایج این تحقیقات نشان داد که تفاوت زیادی میان این دو فرد در کیفیت ارتباط با دیگران وجود ندارد.


این بررسیها در ادامه یک سری از تحقیقاتی انجام شد که این دانشمندان در دهه 90 و با بررسی پویاییهای اجتماعی گروههای نوجوانان، محیطهای کاری و قبایل ما قبل تاریخ انجام داده بودند.


نتایج تمام این تحقیقات نشان می دهد که در تمام دوره های تاریخی، انسان تنها توانسته است روابط مهم خود را با حداکثر 150 نفر حفظ کند.


به گفته این دانشمندان، هر یک از ما پنج فرد بسیار صمیمی در زندگی خود داریم و پس از این افراد، دوستان و آشنایان بر پایه میزان صمیمیت در مغز دسته بندی می شوند و تنها 150 دوست می توانند وارد لیست این طبقه بندیهای مغز شوند.


براساس گزارش PC World، این محققان در این خصوص اظهار داشتند: "ما می توانیم هزار اسم را در پروفایل خود در یک شبکه اجتماعی داشته باشیم اما بدون ایجاد تماس در دنیای واقعی هیچ دوستی واقعی رخ نمی دهد و بنابراین پیش از ورود به یک زندگی مجازی باید قبول کنیم که مغز ما انتخاب اجباری خود را از قبل کرده است."
 
 
نظرات (0)   ادامه مطلب